“رابطه ی معقول و سنجیده ی اقتصادی با آمریکا”/ به قلم سر دبیر

“رابطه ی معقول و سنجیده ی اقتصادی با آمریکا”
بعد از نشست های اخیر هیئت های ایرانی و آمریکایی در سوئیس و آزاد شدن فروش نفت و فرآورده های پتروشیمی و …،و نیز بخشی از پول های مسدود شده ی ما، هم ترامپ و هم ونس، علی رغم عدم تقید و تعهد ایران در چگونه خرج کردن پول های آزاد شده ، به عنوان برگ برنده به مردم آمریکا، چنین القا کردند که ایران با پول های دریافتی ملزم به خرید سویا و گندم ایالات متحده است تا سودش به کشاورزان آمریکا برسد در مورد چنین ادعایی ، ایران هم اعلام نمود که هیچ گونه تعهد و تقیدی در خرج کردن پول های خود ندارد و هر گونه که مصلحت بداند به مصرف خواهد رساند. در این مورد باید گفت که حق با ایران است تا در افکار عمومی جهان ، تحت تاثیر این القائات و ادعاهای شبهه برانگیز نباشد، اما از نظر منطقی می تواند پیام پیشنهادی روابط اقتصادی کاخ سفید به ما باشد و سود کشاورزان آمریکا یی فرع تبلیغی مسئله است ،البته مراوده ی اقتصادی ، خود تضمین غیر مستقیم والبته موثری است در استحکام تعهدات آمریکا و نیز راه همواری که می تواند در آن 60 روز مورد نظر باشد چون آمریکا کشور سرمایه داری است و سرمایه ها و حفظ آن ها یک اصل راهبردی به شمار می آید و خدشه پذیر نیست و به همین علت به سود ماست که از گذشته ی برجام درس عبرت بگیریم و با رابطه ی معقول و سنجیده ی برد_ برد اقتصادی با آمریکا حصار ایمنی به دور خود را مستحکم کنیم.
ضمن آن که با وجود قطع رابطه ی سیاسی با آمریکا از آبان 1358، ما هرگز را بطه ی اقتصادی خود را با آن کشور قطع نکرده ایم و سالانه صدها میلیون دلار از آمریکا، بیش از 50 نوع کالا خریده ایم،کالاهای بسیار با کیفیت و با استانداردهای سختگیرانه. وارداتی که بیش از 50درصد آن، شامل دارو، کیت های آزمایشگاهی، مواد اولیه جراحی ، دندان پزشکی، دستگاه های پزشکی، مواد اولیه ی ساخت دارو،داروهای ضد سرطانی، مواد بیولوژیک و داروهای کمیاب که (کمبود آن در ایران از معضلات دارویی و عامل مهم ناخشنودی هاست) و مابقی شامل مواد غذایی، اسانس ها ، انواع اسیدها،نهاده های دامی و مولد تکثیر نژاد دام از جمله: جوجه، دام سنگین و میگو بوده است.
وانگهی آن کشور، حرف اول را در فناوری نوین میزند و می توانیم با خرید هواپیماهای مدرن و به روز، در سفرهای هوایی به مسافران مان تضمین ایمنی بدهیم و با این ابزار ایران می تواند کانون توجه در منطقه باشد. به عنوان جمله ی معترضه، براستی آیا به فکر افتاده ایم که چرا باید شیخ نشین های خلیج فارس با آن جزایر مینیاتوری شان،جای ایران بزرگ را بگیرند و سرمایه های ایران اعم از انسانی ومادی ما، آنجا را پایگاه های فعالیت های علمی واقتصادی خود کنند؟
لازم به یادآوری است با همان استدلال و سنتی که با آمریکا مذاکره را شروع کرده ایم و خرد هم حکم می کند که آن را ادامه دهیم. می توانیم توسعی در مذاکره ی سیاسی ایجاد کنیم و رویکرد اقتصادی را هم با آن همراه سازیم چون روابط فراگیر اقتصادی، استحکام، بخش روابط سیاسی است. درسی که دنیا از ژاپن، کره جنوبی، چین، مالزی و یتنام و… گرفته است. روابطی که هرگز نباید به معنای وابستگی تلقی کنیم بویژه اگر مطمح نظر ما دو اصل اساسی منافع ملی و مصالح کشور باشد دو اصلی که بدون تعارف همیشه در دیار ما مغفول مانده است. دو اصلی که در ذهن و زبان مخالفان مذاکره و موافقان ادامه ی جنگ و ویرانی و خون و آتش ، حضوری فعال ندارد، نکته ی پایانی اینکه باید هم و غم دولت ایران این باشد که اگر قرار بر ایجاد روابط معقول اقتصادی است، هرگز اجازه ندهد که پای واسطه ها و دلالانی که محصولات مورد نیاز را به جای اصل توزیع به خیابان ها و انبارها بردند و داروی صدهزار تومان را به ده ها میلیون تومان فروختند و خیابان های تهران و برخی بساطها ،جای دارو خانه ها را گرفت ، بازنشود. چون برکسی نباید پوشیده باشد که شمار قابل اعتنای مخالفان مذاکره و مشتاقان ادامه ی جنگ و تخریب را از میان همین دلالان باید جست.