تاب آوری مستلزم نگاه دوسویه/ به قلم سر دبیر
- شناسه خبر: 19548
- تاریخ و زمان ارسال: 11 مهر 1405 ساعت 14:39

تاب آوری مستلزم نگاه دوسویه
در بین تعبیرات و واژههای معمول،” تاب آوری” این روزها بسامد و کاربرد بالایی دارد و چنین القا شده است که سرنوشت کشور دردست تاب آوری است و عجیب اینکه به گمان برخی همین اقتدار شبانه جلوه و جمال تاب آوری به شمار می آید ، از قضا اشتباه محرز همین جاست چون اقتدار شبانه یکی از مهمترین ارکان تاب آوری است نه همه ی آن. چرا که اگر به همین بسنده کنیم بزرگترین اشتباه تاریخی را مرتکب شدهایم دلیل این اشتباه هم آن است که ندانیم تاب آوری مستلزم نگاه دوسویه ی درون مرزی و برون مرزی است. در برون مرزی، ما محتاج سیاست خارجی همه سونگر و فعال، هستیم چون قانون اساسی و هم شعارهای عصر انقلاب راه آن را مشخص کرده است که همان نه شرقی و نه غربی است و سیاست و نگرش تعادلی ما در روابط بینالمللی نیز از دل همین شعار بیرون میآید که هم با غرب و هم با شرق در موضع برابر و متعادل رابطه داشته باشیم و نگاه ویژه هم در سیاست بینالمللی داشتن رابطه اقتصادی و فرهنگی و علمی با همسایگان است. بخصوص در این زمان که در تنگنا و تحریم و محاصره تام و تمام به سر میبریم در این صورت ما به رجز خوانی نیاز نداریم بلکه باید سیاستی را دنبال کنیم که روز به روز از دشمنان ما کم و به دوستانمان اضافه شود. به ویژه آنگاه که از اردوگاه دشمنی به مانند آمریکا، یارگیری می شود، حملاتی تهدید آمیز دوستانمان را هم از کنارمان میتاراند که نمونه بارزش در این اواخر، عمان است. این یعنی اینکه آخرین دولت خود را که “حایل” دوستی بین ما و آمریکا بود دو دستی تقدیم آمریکا کردیم در حالی که باید در سیاست کلان می بایست تدابیری اتخاذ می کردیم که هر بلندگو به دستی، سیاست خارجی ما را تبیین و تفسیر نکند و مورد دیگر برخی صدا ها از مجلس و روزنامههای خاص مصون از هر ضابطه ا
ی در اصول و تصمیم کار سیاست داخلی و خارجی است که آن یک میگوید و ارائه به تصویب دارد که ایران از Nptخارج شود یعنی ما به دست خودمان خیل کشورها را به اردوگاه آمریکا ببریم تا علیه ما عملیات کنند کاری که مدعی دانایی و آگاهی در تصمیم سازی های غیر منطقی و غیر اصولی ۶ قطعنامه در شورای امنیت علیه ما تصویب شد، بدان معنا که دوستان نیز به جای دشمنان عمل کرد و متاسفانه هنوز هم از ایجاد هزینه برای کشور دست برنداشتهاند و عجیب هم اینکه هم مدعیاند و هم کسی به آنها بالای چشمت ابروست نمیگوید و شگفت آن که قلمی نیزح میگوید ما باید خسارت خود را از کشورهای حاشیه ی خلیج بگیریم و اگر ندادند به آنها حمله کنیم! چنین رویکردی که نه سیاست است و نه حکمت، با تمام قوا همسایههای ما را در کنار و جبهه دشمنان قرار میدهد وسویه ی دیگر، سیاست داخلی است که باز هم شعار وحدت شکن از برخی مجلسی ها بیرون میآید و به گمان خودشان اگر بر سر همه رو بنده و مقنعه و چادر و…. تعبیه کنند بزرگترین خدمت به اسلام کردهاند در حالی که باید بدانند این ضرورت شرعی با گفرهنگ سازی ممکن خواهد بود نه به زور آن هم در این شرایط که مردم بیسفره و با سفره خالی به هر انبار باروتی با مشعل میروند نه با کبریت.
مجلسی که باید موثرترین قوانین راهگشا و قابل اجرا را برای منافع ملی و مصالح کشور تصویب کند و در نظارت نیز که یکی از دو وظیفه اوست آنچنان قاطعیت میداشت که امثال “چای دپش” اتفاق نمی افتاد مجلسی که اگر به دو اصلی که در پایبندی آن سوگند یاد کرده است پا در کفش عزل و نصبها و قوه ی دیگر نمیکرد و اصل را فدای فرع نامربوط نمی نمود و اما در سویه ی داخلی اقدام به دو مورد از ضرورتهای تاب آوری است: اول، خانه تکانی در مسئولیتهای کلان کشور است که اکنون صدای کمانچه را همه شنیدند و باید رئیس جمهوری تصمیم قاطعانه بگیرد و در یاران خود تجدید نظر نماید و دوم: بحث ناهمخوانی درآمدها و مخارج است و این منطق که رئیس جمهوری یا هر کس دیگر مدعی باشد که افزایش حقوق ها، تورم را بالا میبرد، منطق یک دولتمرد نیست چون کسی نمیخواهد که حقوقش را بالا ببرند بلکه به تلویح و تصریح میگوید چرا روز به روز با تورم پول را از جیبمان در میآورید تا چرخ تان چند صباح دیگر با روزمرگی بگذرد در حالی که این عین تاب شکنی است نه تاب آوری!









